Zamknij
Polecamy

Wikusia chodzi do przedszkola, dzieci codziennie zajadają się tam drożdżowym...Czytaj więcej Pierwsze, nieśmiałe kroki stawiane przez nasze dziecko to powód do wielkiej r...Czytaj więcej

Zaburzenia emocjonalne u dzieci – diagnoza, profilaktyka i terapia

płaczące dziecko

Zaburzenia emocjonalne często występują u dzieci w wieku przedszkolnym, chociaż rzadko się je diagnozuje. Rodzice unikają tego sformułowania, ponieważ kojarzy się im z dysfunkcją czy nawet pewnego rodzaju chorobą psychiczną. Tymczasem zaburzenia emocjonalne są naturalnym zjawiskiem, wynikającym z działania hormonów i układu nerwowego dziecka, a także czynników zewnętrznych. Sprawdź, co każdy rodzic powinien wiedzieć na ten temat.

Zaburzenia emocjonalne czy trudności wychowawcze?

Jest rozpieszczony. To bardzo wrażliwa dziewczynka. Mały ekscentryk. Rozrabia jak wszystkie dzieci.

Rodzice są mistrzami w znajdowaniu wymówek i usprawiedliwień, w które sami głęboko wierzą. Nie chcemy przyznać przed innymi i sami przed sobą, że nasze dziecko ma różne kłopoty. A przecież to zupełnie normalne i wcale nie musi oznaczać, że źle spełniamy swój obowiązek rodzicielski. Chociaż trudności wychowawcze często spowodowane są niesfornym charakterem dziecka, to bywa też, że mają poważniejszą przyczynę. Twoje dziecko może potrzebować pomocy, dlatego nie lekceważ niepokojących zachowań i sytuacji – skonfrontuj się z problemem.

Rodzaje i przyczyny zaburzeń emocjonalnych

Zaburzenia emocjonalne to bardzo szerokie pojęcie. Odnosi się do wszelkich nieprawidłowości rozwoju, jak objawy nerwicowe, zaburzenia zachowania, osobowościowe i psychotyczne. Wśród nich można wyróżnić zaburzenia eksternalizujące, czyli „na zewnątrz” (towarzyszące im emocje to agresja, gniew, złość, wrogość) i zaburzenia internalizujące„do wewnątrz” (pojawiają się smutek, lęk, żal, niepokój).

Wśród przyczyn powstawania zaburzeń emocjonalnych wymienia się: procesy biochemiczne (hormony i układ nerwowy), środowisko rodzinne (warunki materialne i atmosfera w domu, metody wychowawcze, postawa rodziców i relacje między członkami rodziny), środowisko zewnętrzne (sytuacja w przedszkolu, stosunki z rówieśnikami, dostęp do szkodliwych treści w mediach), traumy i subtraumy (trudne przeżycia, które mogą zostawić ślad w psychice dziecka).

Objawy zaburzeń emocjonalnych

Zaburzenia emocjonalne można podejrzewać, kiedy zaobserwujemy u dziecka powtarzające się objawy takie jak: długotrwały stres, lęki, tiki nerwowe, jąkanie, brak apetytu, moczenie mimowolne. Czasem jednak zaburzenia lepiej się maskują i wówczas sami musimy ocenić, czy nadpobudliwość i nerwowość dziecka albo przygnębienie i samotność to już wystarczający powód do niepokoju. Zawsze jednak lepiej „dmuchać na zimne” i przynajmniej przez pewien czas uważniej przyglądać się zachowaniu dziecka.

Diagnoza i leczenie

Jeśli już zdecydujemy się wybrać z dzieckiem do specjalisty – psychologa lub psychiatry dziecięcego – i diagnoza wykaże zaburzenia emocjonalne, koniecznie powinniśmy podjąć odpowiednie środki przeciwdziałania. Podstawą jest terapia, którą prowadzą zarówno placówki publiczne, jak i prywatne. Czasem okazuje się potrzebne także leczenie farmakologiczne, czyli podawanie leków. Najważniejsze to jednak zadbać o zdrowe relacje w domu, aby dziecko miało poczucie bezpieczeństwa, akceptacji i miłości – niezbędne do prawidłowego rozwoju psychofizycznego.

 

Świadome rodzicielstwo to otwartość na wszelkie tematy, także te związane z zaburzeniami emocjonalnymi. Trudności w wychowaniu występują okresowo właściwie u każdego dziecka, dlatego warto wiedzieć, jak im zapobiegać oraz jak sobie z nimi radzić.

Tagi: , ,

Bez komentarzy

Leave a reply

Skomentuj
Wpisz swore imię
Twój adres e-mail

Story Page